Contact

Zeestraat 84
2518 AD The Hague
Netherlands

Other locations ›

Marcel Schuttelaar

Onrust | Deel 1

Het broeit weer van binnen. Soms slaat de onrust toe en weet ik niet waarom. Dat duurt dan een tijdje en ergens komt dan het moment dat ik het gevoel rationeel kan duiden.

Hoe verder

De meimaand stond in het teken van dalende ziektecijfers van COVID 19. Daarnaast werden we weer voorbereid op het openstellen van de samenleving. Juni begon met het openen van de horeca en de naweeën van een iets te enthousiast verlopen demonstratie. Er werd door de Telegraaf stevig op de vrouw gespeeld. Verder was er een belangrijke persconferentie van premier Rutte over hoe en waar we met vakantie kunnen gaan. En daar zat nu de pijn. Ik had een persconferentie verwacht over hoe we het land weer aangeslingerd zouden krijgen. Om de verloren tijd weer wat goed te maken. En gehoopt op een doorkijkje naar de wat langere termijn. Antwoorden dus op vragen als: hoe -lang- gaan we door met de 1,5 meter samenleving? Hoe zetten we de lessen van digitalisering van het onderwijs in voor de komende periode? Kortom, hoe maken we als samenleving een intelligente herstart.

Ondernemen

Als ondernemer moet je tegen een stootje kunnen. Ook in een goed jaar maak je altijd wel een slechte maand. En van twee slechte maanden in een jaar moet je ook niet wakker liggen. Als je drie slechte maanden hebt, eindig je waarschijnlijk, hoe hard je de rest van de tijd ook werkt, op 0. Bij vier maanden heb je een flink verlies aan je broek en bij vijf lig je er uit. We zijn na half maart ruim 2,5 maand verder en het lijkt wel of we pas in september bij zinnen zullen komen. Als de tweede golf niet komt…

Naar kantoor

Mijn onrust begon toen ik begin mei een van de hoogste ambtenaren op het crisisministerie sprak. Die verwachtte voor het eind van het jaar niet terug te komen op kantoor. Ik vroeg of ik het goed verstaan had, ik dacht dat hij het over september had. Nu kun je thuis online werkend natuurlijk zeer productief zijn. Ik heb er geen problemen mee als collega’s niet dagelijks naar kantoor komen. Vooral als je een helder en bestaand takenpakket hebt, gaat dat buitengewoon goed. Maar ik heb het gevoel dat voor velen nu, na een paar maanden, het tempo, de inspiratie en de verbinding wegzakt.

Onzichtbaar

Ook in de publieke sector is de schade groot. Er is een wachtlijst voor de zorg van meer dan 1 miljoen mensen. Iedereen die niet binnen 3 maanden een behandeling nodig heeft - de urgentielijst - krijgt hopelijk na die tijd een bericht. Of niet. De huidarts meldde n.a.v. een gevalletje basaal carcinoom vrolijk: ‘u gaat er niet dood aan mevrouw’. Hetzelfde zie je in het onderwijs, ook daar is fors achterstand ontstaan. We zouden de schoolvakanties natuurlijk een fiks aantal weken kunnen inkorten... Terwijl miljoenen gewoon doorwerkten lijken er heel wat publieke dienstverleners, m.n. de managementlagen, compleet uit het beeld verdwenen. Tuinen en huizen zijn ondertussen opgeknapt en de vakantie is gepland, dat wel.

Actie

Gevoelsmatig lijkt het land in een aantal sectoren voor langere tijd stil te vallen. Niet door COVID 19, hoe ingrijpend dit ook is, maar doordat de druk van de ketel is gehaald. De actie is eruit. En sectoren als horeca, kunst, etc. mogen slechts op een derde of halve kracht doordraaien. Dat is moeilijk. Het lijkt wel of we collectief vergeten dat de tientallen miljarden die door het kabinet uitgegeven zijn, straks door burgers en bedrijven weer terug betaald moeten worden. Er is natuurlijk niets prettiger dan relaxed ondernemerschap. Dat is mij de afgelopen 25 jaar overigens niet gelukt. Het was vol gas en resultaten boeken of geen gas... Samen met je collega’s benutte je als ondernemer dit gegeven om tot buitengewone prestaties te komen. Dat is nou eenmaal de business psychologie. Het wordt onderhand tijd om collectief onrust in actie om te zetten. Dus nu vol gas op hoe straks verder.