Contact

Zeestraat 84
2518 AD The Hague
Netherlands

Other locations ›

Marcel Schuttelaar

Nieuwe oudjes deel 2 - Payback time

Zondag 29 mei is mijn inspirator en leermeester Walter Zegveld op 85-jarige leeftijd overleden. Zijn wijze woorden en adviezen resoneren in mijn herinnering. Een paar weken geleden refereerde ik nog kort aan hem in mijn column, die deze week in P+ wordt gepubliceerd. Twee weken geleden zouden we nog even bijpraten, helaas liet de gezondheid van Walter dat niet meer toe.

Vrijdagavond was het weer even studententijd, een reünie van tien studiegenoten van Wageningen UR. Behalve onze gezamenlijke studietijd en de kroegavonden deelden we ons activisme, variërend van politiek theater tot spectaculaire bezettingen. Deze keer gingen we uit eten in mijn favoriete restaurant de Tapperij: een stukje Jordaan in sjiek Den Haag. Een van de oudste kroegen uit de stad, nagenoeg onveranderd. Dat kon je van ons niet zeggen. Gisteren nog waren we radicale twintigers die de wereld naar hun hand wilden zetten. Nu bijna of al volledig grijze pensionado’s. Griezelig vond ik het, als je de tafel rondkeek. Ik vroeg hen naar de idealen en strijdbaarheid op de oude dag.

Payback time, noemen ze dat in de VS. Je hebt tot je zestigste van de samenleving kunnen genieten, nu heb je tijd om wat goeds terug te doen. Mijn toenmalige coach Walter Zegveld bleef zich tot boven zijn 75e met mij en mijn bedrijf bemoeien. Zijn tempo lag wat lager, hij formuleerde wat bedachtzamer, maar zijn adviezen waren uiterst waardevol. Je wenst elk bedrijf zo’n adviseur. Maar ze zijn schaars, die activistische oudjes. Voedselbank Haaglanden zoekt al heel lang een goede voorzitter, een pracht job om mensen van eten te voorzien. En zo zijn er duizenden vacatures voor functies die onze samenleving wat vrolijker kunnen maken. Vrijwilligerswerk, dat wel. Inclusief het gezeur dat bij dat soort organisaties hoort. Ik was benieuwd naar de visie van mijn studievrienden. Hoe hebben wij ons aangepast, radicale wereldverbeteraars?

Een van ons was in een rolstoel beland. De sterkste en vrolijkste van de groep. Een paar jaar terug was hij een gevierd directeur, opererend in een groot relatienetwerk en ongekend populair. Nu sadder and wiser in de wetenschap dat status volledig gekoppeld is aan maatschappelijke functie. En dat er als pensionado in een rolstoel weinig van die status overblijft. “Vijf jaar terug voelde ik me 20 jaar, nu 70. Heb je dan nog energie om de barricaden op te gaan?” Hij pakte toch zijn rol in een gehandicaptenraad. “Een beetje aanpassen aan de situatie”, zei hij monter.

Een van mijn studiematen was jaren terug alweer afgevloeid bij Wageningen UR. Ondanks zijn enorme kennis van voedselzekerheid in Afrika lukte het hem niet meer een baan te vinden. Na tien jaar worstelen met onrechtvaardigheid en teleurstelling, heeft hij zijn droom weer te pakken. Een ontwikkeling tot kleinkunstenaar. “Ik voel wel haast, het vervelende van ouder worden is dat de verkeerde lichaamsdelen stijf worden.” Een ander was weer bezig als zzp’er ‘de gezonde school’ uit te rollen, over heel Europa nog wel.

Enkelen waren blij aan de alledaagse druk ontsnapt te zijn. Voor hun was het echt genieten van de vrijheid. Die soms resulteerde in bijzonder gepassioneerd opa/oma schap. “Je bent ouder als je meer herinnering hebt dan verwachting.
Het was mooi de tweedeling te zien tussen zij die aan de vooravond van afscheid van werk staan en zij die dit proces al doorgemaakt hadden. De overgang lijkt geleidelijk, maar de werelden zijn totaal anders. Het proces lijkt soms via een tweede puberteit te lopen. De breuk scherpt het inzicht van totale betrekkelijkheid en toch weer belangrijk zijn. De radicaliteit van vroeger heeft bij sommigen plaats gemaakt voor de wijsheid je mooie tijd niet te verprutsen aan ergernissen die je toch niet kunt verhelpen. Het is beter te acteren op die gebieden die energie geven en waar je nog verschil kunt maken. Payback time, maar dan in wat minder activistische vorm.


Thank you for your registration!
Invalid email address Back