Contact

Zeestraat 84
2518 AD The Hague
Netherlands

Other locations ›

Marcel Schuttelaar

Chinese wacht

Scheveningen wordt de komende maanden hét hart van nautisch Nederland. De ‘Vuurschepenrace’, de North Sea Regatta en – niet te vergeten – het bezoek van de Volvo Ocean Race zijn de hoogtepunten dit jaar. De laatste 8 jaar vaar ik met mijn zeiljacht de IJsvogel, een maxi 1300, mee met de races. Bij ons bureau promoten we een gezonde en actieve levensstijl. Dus varen er dit jaar ook enkele collega’s van het bureau mee met de wedstrijden. Op 12 mei is de start van de ‘Vuurschepenrace’ naar Engeland. Voor de afwisseling een column over de zwaarste race die ik heb mogen zeilen.

Het zal een jaar of vier geleden zijn. We stonden op het punt te vertrekken voor de Vuurschepenrace. Een jaarlijkse tocht naar het idyllische Pinn Mill en de Royal Harwich Yacht Club. Het was warm en een beetje gespannen in de haven van Scheveningen. De weersvooruitzichten voor de tocht hielden niet over. Het was duidelijk dat er ‘s nachts wind op komst was. Maar de voorspellingen verschilden over de te verwachten kracht. Zo max 30 knoop was commonis opinio.

Aan boord van de IJsvogel was de sfeer optimistisch. De boot doet het nu eenmaal beter met wat meer wind. De crew van een man of 8 kende elkaar al langer. Deze keer ging een wat oudere zeilrot als extra ‘zekerheid’ met ons mee. Rob’s grootste passie was zeilen, of beter gezegd wedstrijdzeilen. Samen met zijn broer schrok hij er ook niet voor terug uitdagende toertochten te ondernemen. Het gaf mij het vertrouwen dat we naast zeilers nu ook een zeeman aan boord hadden.

Bij de start om 19 uur wees weinig erop dat het ‘s nachts tekeer zou gaan. Een stevige NoordWesten bries met mooie zonsondergang. Die zeilden we recht tegemoet. De bemanning enthousiast in het gangboord om de IJsvogel zo rechtop mogelijk te houden. Dat scheelt gauw een paar tiende knoop in snelheid. Ondanks mijn dringend advies hadden een aantal youngsters zich toch te licht aangekleed. Ook al was het bijna 20 graden in de haven, de Noordzee was steenkoud.

Na fors wat water over, er stond een aardige zeegang, ging de een na de ander naar binnen om zich om te kleden. Maar eenmaal koud is het moeilijk weer op temperatuur te komen. Zo rond half elf, het werd net donker, verdween de stuurman in de kajuit. Ziek. Rob nam het roer over, ik het grootzeil. Tegen twaalven waren bijna alle youngsters verdwenen. Koud, moe en ziek lagen ze te kooi. Zo af en toe kwam er een hoofd naar buiten om de maaginhoud te lozen. Gewoon in de kuip, daarbuiten was het veel te gevaarlijk.

Zo rond 01.00 uur woei het in buien meer dan 40 knopen. De donkere nacht werd af en toe nog donkerder. En het was steenkoud. Een paar graden boven nul. Het viel niet mee IJsvogel op koers te houden. Op onze oproepen om wat te eten naar buiten te werpen kwam geen reactie. De kajuit ingaan was niet zo eenvoudig, overal lag wel iemand. Ook op de vloer lagen twee bemanningsleden. Voordekker Pierre bleek een kleine lancering te hebben beleefd in het voorschip. Hij was een tijdje buiten bewustzijn. Maar dat wisten we achter niet. We hadden overigens weinig kunnen doen. Het woei af en toe zo hard dat we IJsvogel voor de wind weg moesten laten lopen. Met een knoop of tien naar het Zuiden.

Mijn nachtoriëntatie is belabberd, dus ik was blij met de stuurkunst van Rob. Zijn hoed op het hoofd, met een hand vasthoudend en met het andere aan het stuurwiel. We zaten vlak naast elkaar. Boven het tumult van wind en zee hoorde ik; come on…, come on…, come on… Ondanks de barre omstandigheden, bleef hij wedstrijdzeilen. Toen Pierre weer bij bewustzijn kwam kon hij ons wat candybars doorschuiven. Ik was bezorgd hoe lang Rob dit vol zou houden en besloot hem al pratende wakker te houden. Volgens Rob was dit nu een klassiek voorbeeld van Chinese wacht. ‘Eenmaal op, nooit meer af’. Ik realiseerde me die nacht de enorme kwetsbaarheid van een zeiler op zee. ‘Wat een lullige plek om dood te gaan, niemand mist je als je overboord valt’.

Bij het eerste licht heb ik het roer overgenomen en deed Rob het grootzeil. Er kwam nu af en toe wat eten en drinken uit de kajuit. In de ochtend nam de wind af tot die uiteindelijk bij een knoopje of tien bleef steken. Zo rond 7.30 uur kwamen de youngsters een voor een uit de kajuit. Zonder enige verwondering namen ze hun plek weer in. Wat hun betreft was er niets gebeurd. Rob en ik besloten dat de Chinese wacht er voor ons nu wel op zat. Wel tweede geworden overigens.


Thank you for your registration!
Invalid email address Back